|
Leggiuu e scoltaa
|
IN SCIMMA
Finiss el bosch,se sbiòtta la montagna.
Pù nanca on pin, domà el bell verd di praa
ch'el riva su arent i caravee.
Me fermi a ciappà fiaa, me vardi intorna
e senti 'me 'na vos che la me ciama:
che dis: "Ven sù in de mì, incoeu son toa".
Rampeghi, on ultim sfòrz e rivi in scimma :
nissun... gh'è lì nissun... na scimma voeuja
che 'dess la ciama pù... par che la scolta.
La vardi, la rimiri, adess l'è mia.
Te voeuri ben montagna de cà mia
e voraria cantatt in poesia,
ma el tò profumm de nett l'è 'dree a sparì
denter me resta... la malinconia.
Alarico Zeni
DUU MAGONI
'Na tosetta tripillenta
pròppi incoeu i sò primm pass
e la va senza taccass
ma l'è tutta scabalenta.
On toppicch in del tappee,
sponta subit 'na frignada
che diventa caragnada,
ma l'è subit drizza in pee.
Cont i oeugg pien de magon
mama bibi! Lee la vosa
la bicòcca pòra tosa
tra paura ed emozion.
La se piazza in on canton
la patiss 'sto patanin
'na carezza e on basin
e se smòrza on poo el magon.
Dò paròll, on compliment
on bombon, quell che ghe pias
el sò coeur el torna in pas
l'è serèna finalment!
I sò oeugg anmò bagnaa
me regalen on sorris
ma i mè 'dess hinn tobis
el magon el m'haa ciappaa!
Mario Scurati
|
IN MEZZ A I STELL
Nòtt ciara, stellada,
voli foeura de 'l temp
nòtt piena de vent.
Gh'è milla lumitt,
che s'ciarissen el scur
e mì parli col mur.
Sora on ciel negher
'na luna ruffiana...
batt la campana
la batt quatter ciòcch
poeu tutt el se quietta.
Me senti poetta.
'Scolti el silenzi
el fa quasi frecass;
i mè quatter pass
me pòrten in piazza
me pòrten de tì,
e intant 'spetti el dì.
Te see bella, lusenta,
mì te guardi, son chì
voraria pù dormì.
Milan 'dess l'è quiett
e gh'è là, sora 'l Dòmm
la pussee bella di dònn
te see ti Madonnina
cantada de tanti.
El miglior l'è staa D'Anzi
che cont ona canzon
per el mond l'ha faa corr
fadigh e dolor
del nòster Milan
on poo maltrattaa
ma che inveci el gh'ha
semper el coeur in man.
Nòtt ciara, malandrina,
voo in gir, la mattina
anmò l'è lontana,
nòtt ciara, stellada
e 'na cicciarada
la var ona vitta
se fada con tì.
Voraria pù dormì.
Nòtt ciara, de vent,
volen via i penser,
d'incoeu e de ier.
Me senti poetta,
cantatt voraria
ma l'è minga mia
'sta dolza canzon,
la canti on ciccin,
l'è del Giovannin.
Luna ruffiana,
cont el vent vola via
la mia fantasia
istess me consoli,
perchè tì te see lì.
...e mì spetti el dì.
Gianfranco Gandini
Scritta in occasione del centenario della nascita di Giovanni D'Anzi
|